بیمارستان ۳۱۰ تختخوابی جامع زنان ارومیه دارای کلیه امکانات تشخیصی و درمانی برای بیماری های زنان وپیشگیری از آن ها می باشد.دکتر نمکی ،وزیر بهداشت در حاشیه مراسم افتتاح بیمارستان جامع زنان ارومیه  و در گفت وگو با خبرنگار پایگاه خبری اطلاع رسانی  وب دا آذربایجان غربی گفت: این پروژه در نوع خود درکشور بی نظیر بوده و قابلیت افزایش به ۶۰۰ تختخواب را دارد.وزیر بهداشت در ادامه افزود: بعد از انقلاب سرمایه گذاری عظیمی بر اقشار آسیب پذیر از جمله زنان و کودکان انجام شده که در نوع خود کم نظیر است.وی ادامه داد: همچنین این بیمارستان از لحاظ فنی و زیرساختی دارای وضعیت خوبی بوده و دقت زیادی در احداث آن شده است.دکتر نمکی با اشاره به نام گذاری این بیمارستان به نام دکتر مهزاد گفت: نام گذاری این بیمارستان به نام یک پزشک زحمت کش که تا آخرین لحظه های زندگی خود در بالین بیمار خود بود کار بسیار شایسته و پسندیده ای است و از وی به عنوان یکی از مفاخر استان می توان نام برد.وی با بیان اینکه  تا چند سال پیش شاخص تخت بیمارستان به ازای هر هزار نفر در استان یک تخت بود  گفت:  با افتتاح پروژه های متعدد درمانی در استان این شاخص به ۱.۶ تخت به ازای هر هزار نفر رسید که رقم بسیار  خوبی می باشد که حاصل تلاش مسئولین بهداشتی و درمانی استان است.این مقام مسئول بیان کرد: با افتتاح بیمارستان های پیرانشهر، نقده، اشنویه و شاهین دژ  شاخص تخت بیمارستانی در این استان به دو تخت به ازای هر هزار نفر افزایش می یابد.گفتنی است در حاشیه مراسم افتتاح از تندیس یادبود شهدای مدافع سلامت استان آذربایجان غربی در جوار نمایشگاه عکس کرونا رونمایی

واژه ها را ردیف به ردیف کنار هم میچینم تا  زیباتر از آن را پیدا کنم.نیست!حتی آسمان با آن عظمت در برابرش کم میآورد.بهشت زیر پایش قرار گرفته وعطرآگینش می کند.در اصل باید گفت: مادر پنجره ای رو به سوی زیبایی هاست. آنکه مدال زیبای مادر بودن را بر گردن زن  میاندازد، تنها خداست.اما گاه باید واسطه ای باشد تا این مدال  آویخته شود.زنی با لباسی مندرس، شهر به شهر می گردد تا طبیبی بیابد که اورا از درد نازایی نجات دهد.زنی دیگر محکوم به طلاق و پایه های زندگی اش سست شده است.از پیرانشهر تاسلماس، از سلماس تا تبریز وتهران، حکیمی است که  نامش در ردیف پیامآوران امید پر آوازه گشته است.او مهزاد وهمچون نام خانوادگی اش پر از مهر وعطوفت است.پیش از تجویز داروهای شیمیایی برای بیمارانش از رب العالمینی سخن میگوید که ذکرش شفا ونامش دواست. در حالیکه نام روزی رسان حقیقی را بر زبان می راند .دست در جیب خود نموده، مستمندان را از آنچه دارد بهره مند می سازد.در نیمه شبی سرد از مادری متدین متولد ودر آغوش پدری مهربان بالید.چشم های همچون ماهش را در همان چشمه ای که پدر شعر می سرود شست و جور دیگر دید.در میان گل ها چرخیده، از حکمت سبز درختان پرسید.تپش های قلب  گوسفندان قربانی را شمرده با معبودش عهد بست تا طبیب شود.شغل پدرباعث شد شهر به شهر بگردد.مدارس پیرانشهر، پادگان قوشچی،سلماس و  سنندج به داشتن او افتخار می کردندو هرگز حاضر نمی شدنددانش آموزممتازی چون او را از دست بدهند تا آنجا که سال۵۱ مدیر وقت مدرسه ای در سنندج اعتراضش نسبت به حجاب او را پس گرفته به خواسته اش تن داده بود.دکتر مهزاد درّی بود که در صدف می درخشید ونجابتش همه را به تحسین وا می داشت.سال 1358 به آرزویش که قبولی در رشته

جواب «استاد شهریار» به تغییر نام بیمارستان دکتر مهزاد«چه سال ها که خزیدم به کنج تنهاییکه گنج باشم و بی نام و بی نشان مانم»به عشق زنده شدم تا که جاودان مانمچو مردم از تن و جان وارهاندم از زندانبه عشق زنده شوم جاودان به جان مانمبه مرگ زنده شدن هم حکایتی است عجیباگر غلط نکنم خود به جاودان مانمدر آشیانه طوبا نماندم از سرنازنه خاکیم که به زندان خاک دان مانمز جویبار محبت چشیدم آب حیاتکه چون همیشه بهار ایمن از خزان مانم«چه سال ها که خزیدم به کنج تنهاییکه گنج باشم و بی نام و بی نشان مانم»دریچه های شبستان به «مه و مهر» بستمبدان امید که از چشم بد نهان مانمبه امن خلوت من تاخت شهرت و نگذاشتکه از رفیق زیانکار در امان مانمبه شمع صبحدم شهریار و قرآنشکزین ترانه به مرغان صبح خوان مانم465 روز